Levensmozaiek

Inspiratiedag Zaterdag, 24 november 2018 Een dag waar een kleine groep van "zinzoekers" elkaar heeft ontmoet om erbij stil te blijven staan wat zingeving in ons leven nu eigenlijk betekent. En - gaat het nu om zin geven of om zin vinden in ons leven? Moeten we zin zoeken of zin ontvangen in dat wat in ons leven naar ons toekomt? Of - gaat het om dit alles? Wat helpt ons om onze eigen, unieke weg te ontdekken en te kunnen gaan? In het overaanbod aan zingeving - hoe vind ik datgene wat bij mij past? In een vrije ruimte van ontmoeting zijn we hiermee op weg gegaan. Stilte, reflectie en gesprek waren hierbij belangrijke ingrediënten.

Graag deel ik hier een bericht van de Zusters van Liefde in België  naar aanleiding van een bezinningsdag die ik heb mogen begeleiden: Ecologie - met een contemplatieve bril

In stilte thuiskomen ... Zomaar er mogen zijn, en de stilte tot je laten spreken ... Ruimte voor ontmoeting ... Weer op adem komen ... Durven zien wat er is in je leven ... Wat er werkelijk toe doet ... Hiervoor was er ruimte tijdens het stilteweekend in het bezinningscentrum 'Onder de Bogen' in Maastricht. ‘ Zoals de hand die men voor de ogen houdt de hoogste berg voor ons verbergt, zo verhindert ons beperkte aardse leven ons de fantastische vergezichten en geheimen te zien waar de wereld vol van is. Wie in staat is deze hindernis - als een hand- van de ogen weg te nemen, zal de intense straling van de innerlijke wereld zien. ’ (Rabbi Nachman 1772-1810) Wij sporen u aan, ontdek onder het bekende het bijzondere breng onder het dagelijkse het onverklaarbare aan het licht. Laat ieder ding dat gewoon heet u verontrusten. (Bertold Brecht)

COMPASSIE IN ACTIE Dit hoeft niet zo moeilijk te zijn. Er zijn zoveel kleine momenten iedere dag ... Het is de moeite waard om ze te gebruiken. Laat je niet ervan weerhouden wat anderen er over gaan denken. Het draagt ertoe bij, dat wezelf en ook onze wereld gelukkiger gaat worden.

“ Wijsheid kan alleen worden gevonden in waarheid. ” (Goethe) Ik ben me de laatste tijd ervan bewust geworden dat ik me vaak de vraag stel: “Wat is nu wijs om te doen?” De vraag komt spontaan in me op in situaties die moeilijk en complex zijn. Natuurlijk zou ik gewoon ‘iets’ kunnen doen en impulsief reageren. Dat is dan meestal zonder veel nadenken. Maar is dit dan ook altijd het goede? Actie en onmiddellijke reactie leveren spannende wedstrijden op en zijn in de sportwereld noodzakelijk. Wanneer Kiki Bertens in haar matches tijdens de US Open telkens erover zou nadenken over wat nu wijs is, zou ze niet ver komen. Maar geldt dit ook  voor het geheel van onze samenleving? Ja, soms moet er meteen gereageerd worden en hoeft die vraag niet worden gesteld. Maar op andere momenten zou ik me wensen dat het toch zou gebeuren: dat we ons de tijd nemen om ons af te vragen: “Wat is nu wijs om te doen?” Het houdt in om even afstand te creëren voor een plaatsbepaling. Het h...

De tijd van vakantie breekt aan. Vakantie betekent: vrije tijd, tijd vrij maken - tijd die niet gevuld is met van alles en nog wat, maar gewoon met tijd. Vakantie is een vrije ruimte om in contact te komen met het wezenlijke en belangrijke in ons leven. Datgene, wat vaak tekort komt in de drukte en gehaastheid van elke dag, namelijk het contact met onszelf en met mensen die ons dierbaar zijn. Vakantie is wezenlijk een "offline"-tijd. Even niet bereikbaar zijn om (meer) ruimte vrij te maken voor jezelf, je gezin, je vrienden. Een ruimte die je uitnodigt om op adem te komen en de "online-verbinding" met jezelf te versterken en je hierop goed af te stemmen. Welke signalen, boodschappen ontvang je van jezelf, van je hart, van binnenuit? Welke berichten komen hier bij je binnen, vanuit je binnenste? Je hart op 'ontvangen' zetten. Hiervoor heb je geen wifi nodig. Je hebt ontvangst, waar je ook bent: dáár, waar je open bent voor wat er in je o...

Een paar weken geleden hebben we Pasen gevierd. 40 dagen hebben we ons erop voorbereid om dan de drie grote dagen te kunnen beleven van afscheid (Witte Donderdag), dood (Goede Vrijdag) en  de stilte van het ‘niets meer’ (Stille Zaterdag). En dan – PASEN, jubelzang en alleluia … Drie dagen, die symbool staan voor het geheim van ons leven: dat doorheen alles wat wij meemaken, wat ons overkomt, dood niet het laatste woord heeft. Ook al lijkt het vaak zo. Maar – Pasen gebeurt niet meteen. Ik was dit jaar op Paaszondag nog niet eraan toe om volop Alleluia te kunnen zingen. Wat mij getroffen heeft is, dat het bij de meeste leerlingen van Jezus niet veel anders was. Ze zaten achter gesloten deuren, wisten niet wat ze moesten doen; de een wilde gewoon weer naar huis, de ander dacht alweer aan andere zaken. Onzekerheid, ongeloof, schrik – Pasen gebeurde ook voor hen niet meteen. Ze waren aan het rouwen, hun dromen waren stuk, - en het duurde, voordat de een na de ander bese...