zondag 16 februari 2020

Clown zijn


clown-rozen




"Ieder mens is een clown,
maar slechts weinigen hebben de moed het te tonen.
"
(Charlie Rivel)


Zoals het Westen van Duitsland kent ook het Zuiden van Nederland het vijfde seizoen van carnaval. Het begint op 11 november om 11.11 uur en eindigt op Aswoensdag. Op dit moment naderen we het hoogtepunt van dit seizoen.  
Waarschijnlijk zijn er niet meer veel mensen die de oorspronkelijke betekenis van deze dagen nog kennen.
Het zijn nu vooral dagen, voor sommigen weken, die uitbundig worden gevierd.
De winkels zijn kleurrijk versierd met o.a. luchtballons, confetti en clown-figuren.
Overal zijn kostuums te koop of te huur, ertoe uitnodigend, even iemand anders te zijn, even uit je rol te stappen, jezelf laten zien door je te verkleden. Een merkwaardige paradox !
Even eens echt gek mogen doen... Hoe gekker, hoe te beter...
Je kunt er heel verschillend over denken. Voor sommigen hoeft dat allemaal niet. Dat mag óók.
Vandaag heb ik een boeket rozen ontvangen met er midden in een clown die me vriendelijk toelacht.
Het bracht onmiddellijk ook een glimlach op mijn gezicht. Ik moest denken aan de woorden van de grote clown Charlie Rivel:
Ieder mens is een clown, maar slechts weinigen hebben de moed het te tonen.
Ik houd van clowns. Ze zijn mijn favorieten in het circus omdat ze de perfectie van de acrobaten en jongleurs zo heerlijk weten te relativeren. Ik vind die acrobatiek prachtig en sta er ademloos naar te kijken, maar de clown is me dichterbij. Hij is allesbehalve perfect. Het lukt hem allemaal niet zo. Hij probeert het wel en hij doet zijn best. Alles wat hij aan heeft is hem nummers te groot. En toch : de clown steelt altijd mijn hart – omdat hij zo onbevangen zichzelf kan zijn. Hij raakt mijn hart en doet me lachen. Hoe waardevol zijn mensen die ons doen lachen!
Clown durven zijn, gevoelig en kwetsbaar in het leven staan. Op het gevaar af niet begrepen te worden.
Bang zijn om mezelf tot clown te maken … Ook ikzelf heb er vaak de moed niet voor.  
Carnaval is dan een mooie gelegenheid om me erin te oefenen.
Carnavalsdagen herinneren ons er aan  het leven te vieren in al zijn veelkleurigheid.
De carnavalsvereniging van Aken reikt sinds 1950 elk jaar  Humorprijs uit aan een prominente persoon, die in zijn of haar werk de nodige hoeveelheid humor weet te behouden. Zo valt dit jaar de eer te beurt aan een bekende politicus.
Waarom niet tenminste af en toe eens een beetje clown durven zijn ? Wat meer kunnen relativeren en soms ook met humor ergens op reageren of zelf  de humor van iets zien … Dat kan soms een wereld van verschil maken.  
Er is veel in onze wereld waar we ons ernstig zorgen over moeten maken. Het valt soms allemaal niet mee en eerder tegen. Verdriet doet pijn, angst benauwt, agressie doet ons verkrampen. Samen kunnen lachen en naast de pijn ook vreugde delen brengt ontspanning en vooral brengt het ons bij elkaar.
Dit wens ik ons allen toe, niet alleen op deze carnavalsdagen, maar ook daarna.

zondag 1 december 2019

Aan de mens


AAN DE MENS
 
Boom, je stam was koud en bloot
in de winter leek je dood.
Komt de zomer vuur en vlam
bloeien rozen aan je stam.

Mens wat ben je dood en koud
als je niet van mensen houdt.
Zonder liefde vlam en vuur
is je leven kort van duur.

Zonder lachen licht en lied
zonder liefde gaat het niet.
Mensen leef toch en godweet
vind je liefde bij de vleet.

(Huub Oosterhuis)

Vandaag begint de tijd van Advent, een voorbereidingstijd op weg naar Kerstmis.
Er worden thuis kaarsjes ontstoken. De straten zijn al vol lichtjes. Kerstmarkten nodigen uit om in de ‘kerstsfeer’ te komen.
Allemaal uitingen van ons verlangen naar licht en naar gelukkig leven.
En dat geluk, dat echte léven ligt niet zozeer in materiële dingen. Het is veel meer het ervaren van ergens bij horen, een thuis hebben, geborgenheid.
Ik vind dit verlangen naar leven terug in de woorden van Huub Oosterhuis.
Mens wat ben je dood en koud
als je niet van mensen houdt.
Zonder liefde vlam en vuur
is je leven kort van duur.
Het zijn confronterende woorden, die van alles in ons kunnen oproepen: pijn en woede, onmacht en verdriet, maar vooral ook herkenning en ons diepe verlangen naar verbondenheid.
De woorden nodigen ons uit om van mensen te houden, want:
Zonder lachen licht en lied
zonder liefde gaat het niet.
Dit is voor mij een krachtige uitnodiging op weg naar Kerstmis. Van mensen (leren) houden die ik ontmoet op mijn dagelijkse weg. Hoe doe ik dat? Oog hebben voor de mens die ik ontmoet. Zien waar een goed woord nodig is, een glimlach, een steuntje in de rug, een luisterend oor. Tijd voor het verhaal van de ander. Proberen meer om mezelf te glimlachen. Een lichtje ontsteken in momenten van somberheid – en vooral een lichtje zijn voor mijn medemens door niet altijd  maar te klagen over hoe slecht het toch gaat met onze wereld.
Mensen leef toch en godweet
vind je liefde bij de vleet.
Als we dan het feest van  Kerstmis hebben bereikt zullen we verbaasd zijn te ontdekken hoeveel liefde er in ons is en hoeveel ons geschónken wordt!
Liefde bij de vleet …
Ik wens u én mijzelf toe, dat deze tijd van Advent, van verwachting van het ware Leven,  een tijd mag zijn om ons te oefenen. Om minder gericht zijn op wat we zelf nodig hebben  en veel ruimte in ons te maken om de mens naast ons  léven te geven, misschien juist in zijn of haar anders-zijn.
Dan wordt  de weg die wij gaan steeds meer een weg van licht en leven.
Zo wens ik ons allen een gezegende tijd van Advent.