Levensmozaiek

Een dezer dagen stuurde iemand mij een verhaal van Heinrich, een achtergelaten kerstengel. Dit verhaal raakte mij. Het is in het Duits, maar ook al had ik nog geen tijd om dit verhaal te vertalen wil ik hem hier toch delen: Der Nachweihnachtsengel Wij nemen ons zo weinig tijd voor verhalen. Dat is jammer. Ik hoop, dat u het nu wél doet, het kost maar een paar minuten, maar het is de moeite waard.  Het is 'maar' een verhaal, en toch - zo is het met verhalen, in alle eenvoud wijzen ze op een diepere zin die zich ontvouwt daar, waar je het verhaal durft toe te laten. In ieder geval, 'mijn' Heinrich staat nu op mijn bureau, en hij zal er blijven staan, om me telkens weer te herinneren: 'let it be' - durf te laten zijn wat er is - en 'let it go' - vertrouw het toe aan degene of datgene waarin je gelooft.  Dit wens ik ons allen toe, in het komene Nieuwe Jaar 2018: Door goede machten trouw en stil omgeven, behoed, getroost, zo wonderlijk en ...

HET GEBEURT IN ALLE STILTE ... Morgen vieren we kerstmis. En het moet nu gezellig zijn, thuis. En knus. Geen spanningen, geen ruzies. Na de hele drukte eindelijk rust en vrede!? Deze week ging ik boodschappen doen in een van de grote supermarkten. Ik had maar een paar kleine dingen nodig. Bij het binnenkomen werd ik natuurlijk begroet door kerstmuziek. Met “ Stille nacht, heilige nacht …” op de achtergrond liep ik langs de overdadig gevulde regalen en bergen van zoetigheid en voedsel. En alles schreeuwde me toe: ‘Koop mij – en je hebt een fijn feest !Om mij heen kijkend zag ik mensen gehaast door de gangen lopen, hun karretjes soms boordevol. Maar de meeste gezichten gespannen, gehaast of vermoeid. Aan de kassa een kleine filevorming omdat er iets niet lukte. Ongeduldig fronsen en lichte ergernis bij de meeste wachtenden. Nadat ik betaald had, keek ik naar de tafel met een voedselpakket actie. De meeste dozen waren leeg, terwijl zoveel mensen met goedgevulde win...

‘ Vrolijke Paasdagen ’, dat wordt me toegeroepen, vanuit etalages in de winkelcentra en supermarkten, ondersteund door bontgekleurde eitjes, allerliefste paashaasjes en kuikentjes. 'Vrolijke Paasdagen' : met deze wijn en deze gourmet-kruiden zeker geen probleem... En tegelijkertijd: ‘ God, mijn God, waarom heb je mij verlaten ?! ’ Ook dát wordt me toegeroepen. Door wanhopige mensen in Syrië; verhongerende mensen in Afrika; bootvluchtelingen op de Middellandse zee; slachtoffers van terreur en dictatuur, veraf en dichtbij. Vrolijke Paasdagen? Vandaag:  Goede Vrijdag: een mens gaat zijn weg, eenzaam en verlaten, maar in alle oprechtheid, met een blijvend geloof in vermoede mogelijkheden. Kwetsbaar blijft hij mensen nabij en laat mij zien: Liefde openbaart zich in de kracht van kwetsbaarheid. Deze kracht, die ons doet schreeuwen, doet ons óók opstaan en leven! Dat is wat wij met Pasen gaan vieren: de kracht van kwetsbare liefde, die de dood overwint. Theodore Roo...

Nu is de maand februari reeds begonnen, de dagen worden lichter en hier en daar tonen zich al de eerste kleine boodschappers van de lente, die er komen gaat. Ik wil graag even stil blijven staan bij hetgeen mij en waarschijnlijk velen met beweegt en ter harte gaat. Het lijkt wel de tijd van het ‘isme’ te zijn: populisme, racisme, radicalisme, fundamentalisme, egoïsme – deze verschijningsvormen ontmoeten we onontwijkbaar waar we ook gaan. Het zijn bewegingen cq houdingen en overtuigingen, die gedomineerd zijn door angst voor het vreemde, voor datgene wat anders is. Het draait om de constructie van een “wij” versus een “zij”. Wat al deze ‘ismes’ teweegbrengen is scheuring en scheiding. Ze zaaien angst en onrust. In plaats van ons mensen dichter bij elkaar te brengen verwijderen deze bewegingen ons van elkaar. 'De ene groep denkt dat hij beter is dan de andere: Het eigene is altijd goed, het andere altijd fout en angstaanjagend’ (J. van Hooydonk). We...

Uit uw hemel zonder grenzen komt Gij tastend aan het licht, met een naam en een gezicht, even weerloos als wij mensen. Als een kind zijt Gij gekomen, als een schaduw die verblindt, onnaspeurbaar als de wind, die voorbijgaat in de bomen. Als een bron zijt Gij begraven, als een mens in de woestijn. Zal er ooit een ander zijn, ooit nog vrede hier op aarde? Als een woord zijt Gij gegeven, als een nacht van hoop en vrees, als een pijn die ons geneest, als een nieuw begin van leven. Wij hebben de afgelopen weken veel ervaren dat angst in ons oproept en vooral ook pijn. Wat kunnen wij mensen elkaar toch aandoen. Hoeveel zinloos geweld, haat en fanatisme is er om ons heen. Enkele dagen geleden vond ik deze ikoon, en ze raakte me diep. En misschien als geen ander past dit kerstlied dat ons in deze tijd wordt toegezongen: uit uw hemel zonder grenzen komt Gij tastend aan het licht, met een naam en een gezicht, even weerloos als wij mensen. Even weerloos als wij mensen -...

Telkens wanneer iets nieuws in ons geboren wil worden, doet het aanvankelijk pijn. We willen liever verder leven als we dat gewend zijn. Wij zien dan ook niet dat wij misschien dicht bij een doorbraak van een stuk nieuw leven in ons staan. Wij   ervaren ons in het donkere   niemandsland van de nacht, waar we geen weg meer zien. De nacht, dit stukje niemandsland, nodigt ons uit, hetgeen verdrongen, onderdrukt en duister is in onszelf onder ogen te zien. Afdalen in de diepe put, en hier God ontmoeten.

Een oud lied, dat als geen ander het verlangen van de Advent bezingt. Hier gezongen door Enya- een vrouw van deze tijd. Een stem die mij raakt, die me stil maakt, omdat ik in haar stem en in dit lied mijn eigen verlangen ontdek. Een pijnlijk verlangen, een soort "heimwee" - of nog meer een diep innerlijk weten dat er iets waarnaar ik op zoek ben. Dat ondanks alles wat ik heb, ondanks alles wat ik heb bereikt, er toch een lege plek is in mij die met niets gevuld kan worden. Ik kan ervoor vluchten, ik kan proberen die leegte toch gevuld te krijgen met van alles en nog wat. Maar dat betekent dat ik voor mezelf weg loop. Het verlangen in mij, de roep van de Advent, nodigt mij uit om thuis te komen, daar waar het leeg is in mij. Omdat dit de plaats van ONTMOETING is.