Levensmozaiek

AAN DE MENS   Boom, je stam was koud en bloot in de winter leek je dood. Komt de zomer vuur en vlam bloeien rozen aan je stam. Mens wat ben je dood en koud als je niet van mensen houdt. Zonder liefde vlam en vuur is je leven kort van duur. Zonder lachen licht en lied zonder liefde gaat het niet. Mensen leef toch en godweet vind je liefde bij de vleet. (Huub Oosterhuis) Vandaag begint de tijd van Advent, een voorbereidingstijd op weg naar Kerstmis. Er worden thuis kaarsjes ontstoken. De straten zijn al vol lichtjes. Kerstmarkten nodigen uit om in de ‘kerstsfeer’ te komen. Allemaal uitingen van ons verlangen naar licht en naar gelukkig leven. En dat geluk, dat echte léven ligt niet zozeer in materiële dingen. Het is veel meer het ervaren van ergens bij horen, een thuis hebben, geborgenheid. Ik vind dit verlangen naar leven terug in de woorden van Huub Oosterhuis. Mens wat ben je dood en koud als je niet van mensen houdt. Zonder liefde ...

" Er zullen tekenen zijn aan zon, maan en sterren en op de aarde zullen volkeren in angst verkeren, radeloos door het gebulder van de onstuimige zee. De mensen zullen het besterven van schrik, in spanning om wat de wereld gaat overkomen. " (Lc 21:25) Wanneer ik dit lees, dan treft het me, hoe actueel deze woorden zijn: verwoestende bosbranden, overstromingen, modderstromen, gestrande walvissen, aardbevingen, de wereldwijde klimaatverandering, mensen op de vlucht, oorlogen … Het roept angst in me op. En het liefst wil ik dan mijn ogen sluiten en overgaan naar de orde van de dag, met de ontkennende gedachte: ' Ach, zo erg is het toch allemaal niet .' Maar 'het ontkennen van angst ontneemt ons ons vermogen om lief te hebben ' (Laurence Freeman). Hoe betekenisvol zijn daarom de volgende woorden: " Wanneer zich dit alles begint te voltrekken, richt u dan op en heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing komt naderbij. ' Wees niet bang, maar r...

Uit uw hemel zonder grenzen komt Gij tastend aan het licht, met een naam en een gezicht, even weerloos als wij mensen. Als een kind zijt Gij gekomen, als een schaduw die verblindt, onnaspeurbaar als de wind, die voorbijgaat in de bomen. Als een bron zijt Gij begraven, als een mens in de woestijn. Zal er ooit een ander zijn, ooit nog vrede hier op aarde? Als een woord zijt Gij gegeven, als een nacht van hoop en vrees, als een pijn die ons geneest, als een nieuw begin van leven. Wij hebben de afgelopen weken veel ervaren dat angst in ons oproept en vooral ook pijn. Wat kunnen wij mensen elkaar toch aandoen. Hoeveel zinloos geweld, haat en fanatisme is er om ons heen. Enkele dagen geleden vond ik deze ikoon, en ze raakte me diep. En misschien als geen ander past dit kerstlied dat ons in deze tijd wordt toegezongen: uit uw hemel zonder grenzen komt Gij tastend aan het licht, met een naam en een gezicht, even weerloos als wij mensen. Even weerloos als wij mensen -...

Telkens wanneer iets nieuws in ons geboren wil worden, doet het aanvankelijk pijn. We willen liever verder leven als we dat gewend zijn. Wij zien dan ook niet dat wij misschien dicht bij een doorbraak van een stuk nieuw leven in ons staan. Wij   ervaren ons in het donkere   niemandsland van de nacht, waar we geen weg meer zien. De nacht, dit stukje niemandsland, nodigt ons uit, hetgeen verdrongen, onderdrukt en duister is in onszelf onder ogen te zien. Afdalen in de diepe put, en hier God ontmoeten.

Een oud lied, dat als geen ander het verlangen van de Advent bezingt. Hier gezongen door Enya- een vrouw van deze tijd. Een stem die mij raakt, die me stil maakt, omdat ik in haar stem en in dit lied mijn eigen verlangen ontdek. Een pijnlijk verlangen, een soort "heimwee" - of nog meer een diep innerlijk weten dat er iets waarnaar ik op zoek ben. Dat ondanks alles wat ik heb, ondanks alles wat ik heb bereikt, er toch een lege plek is in mij die met niets gevuld kan worden. Ik kan ervoor vluchten, ik kan proberen die leegte toch gevuld te krijgen met van alles en nog wat. Maar dat betekent dat ik voor mezelf weg loop. Het verlangen in mij, de roep van de Advent, nodigt mij uit om thuis te komen, daar waar het leeg is in mij. Omdat dit de plaats van ONTMOETING is.